Kazachstan; van het lege niets naar grote steden!

Dinsdag 23 september

Tijd om door te reizen naar land nummer 5; Kazachstan! Al vroeg gaat onze wekker en na een klein ontbijtje op de kamer vertrekken we om 08.30 uur richting de grens. De weg daar naar toe is de beste weg die we tot nu toe in heel Kirgizstan gehad hebben. Wat vreemd is, want de laatste 1,5 uur die we richting de grens rijden is echt een beetje niemands land. Aangekomen bij de grens nemen we afscheid van Stal, hij rijd vandaag weer helemaal terug richting Osh, om daar over 2 dagen een nieuwe groep op te pakken….ongeveer 19 uur rijden en dan nog even tijd om bij te slapen en zijn vrouw en kinderen te zien, voordat hij weer opnieuw op pad gaat. Hij kijkt inmiddels uit naar 3 maanden vrij de komende winter. De grensovergang is niet meer dan twee kleine hokjes langs de kant van de weg met een hek ertussen, ergens hoog in de bergen in de middle of know where. Alles loopt voorspoedig en in 15 minuten zijn we in Kazachstan, heel fijn. Echter staat daar niet onze volgende chauffeur klaar. We wachten nog even, maar rond 10.30 uur ga ik toch eens appen met de reisagent in Kazachstan. Terwijl we contact zoeken, komt er een berichtje van Stal binnen. Hij is in de war geweest met de tijd en het uur tijdsverschil met Kazachstan, waardoor we een uur te vroeg bij de grens waren. Echter laat even daarna de reisagent weten dat de chauffeur er pas over 2,5 uur zal zijn. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar vooral heel vervelend omdat er hier boven op de berg helemaal niets is om te wachten en de regen inmiddels met bakken uit de hemel komt. Ik besluit maar eens een praatje te gaan maken bij een paar mannen die met een busje staan te wachten. Zij blijken een groep Duitse toeristen te moeten ophalen en staan te wachten op hun komst. Ik vraag of er een mogelijkheid is dat wij een stukje met hun mee kunnen rijden naar het eerst volgende dorp,17 km verderop, zodat we daar in een café op onze chauffeur kunnen wachten. De gids vindt het prima, maar hij heeft akkoord nodig van zijn gasten. We doen een schietgebedje! Ondertussen komt er nog een grotere bus aan, ook om toeristen op te halen en uiteindelijk regelt de gids die ik heb aangesproken dat wij met deze bus mee kunnen rijden tot het eerst volgende dorp. Super fijn en we zijn de gidsen dan ook zeer dankbaar voor hun hulp. De Engelse groep in de bus waar wij mee mogen meerijden, zijn wat verward wanneer we instappen. Maar als we vertellen dat we hier anders nog 2 uur moeten wachten in het slechte weer, vinden ze het prima dat we een stukje meeliften. Heel fijn en we warmen gelijk even op in de bus! Een half uurtje later worden we in een klein dorp afgezet bij het plaatselijke café en daar wachten we met een warm bakkie op Gio, onze gids. Een heel avontuur, maar we zijn blij dat het zo is goed gekomen. Het weer buiten is er ondertussen niet beter op geworden en we moeten er niet aan denken dat we nog een paar uur op de berg hadden moeten wachten in de kou, wind en regen. Gio neemt ons mee naar onze eindbestemming voor vandaag, een klein guesthouse in Saty. Dit ligt midden in het Tiensjan-gebergte in het zuid-oosten van Kazachstan en deze regio staat bekent om haar bergmeren. In zijn hele grote 4x4 auto scheurt Gio ons in een paar uur tijd hier naar toe en als we aankomen in een heel mooi, verzorgt lokaal guesthouse staat er nog een heerlijke warme lunch voor ons klaar. Daar zijn we na dit avontuur wel aan toe. De rest van de middag relaxen we heel fijn op onze warme kamer en aangezien het weer niet beter wordt, kijken we lekker een filmpje en lezen we wat….na al dat gereis ook wel heel fijn! Als we bij het avondeten ons melden in de eetkamer, zien we daar opeens ook de gids die ons vanmorgen bij de grens zo ontzettend goed geholpen heeft. Als oude vrienden verwelkomen we elkaar;-) En na de slechte start vanmorgen is het zo toch nog een mooie dag geworden!

Woensdag 24 september

Na een fantastische nacht slapen worden we wakker van harde regen op het dak. Dat beloofd niet veel goeds voor vandaag, maar als we de gordijnen openen, zien we verderop al wat heldere stukken met blauwe lucht. Als we na het ontbijt vertrekken is het inmiddels een stalende zonnige dag en Gio rijdt ons de bergen in naar Kaindy Lake. Een meer wat ontstaan is na een enorme landslide, waarbij een modderstroom met grote rotsen een soort dam heeft gecreëerd. De kom die daarachter is ontstaan, heeft zich vervolgens met gesmolten gletsjerwater gevuld, waardoor er een azuurblauw meer is ontstaan. Maar in dat meer staan nog steeds de restanten van de bomen die daar ooit voor de landslide al stonden en door het gletsjerwater zijn de wortels en het hout van de bomen heel goed bewaard gebleven. Het ziet er bizar uit en we wandelen er een paar uur rond om vanaf verschillende uitkijkpunten naar het meer te kijken. Wat vooral opvalt, is hoeveel toeristen hier zijn….vooral Aziatische toeristen (met name uit China) en daarmee voelt het al snel een beetje als een kermis. Altijd een beetje een dubbel gevoel, want er is reden waarom er veel mensen komen kijken, het is er tenslotte beeldschoon. Maar het neemt toch ook een beetje de chemie van zoiets moois weg. Zeker als er een grote groep, heel hard pratende Chinezen de rust verstoord. Voor de lunch rijden we terug naar het guesthouse en de weg is echt heel slecht. We zijn blij dat Gio zo’n enorme auto heeft, want we moeten ook door een stuk rivier heen en door alle regen van de afgelopen dagen hier, staat het water best hoog. Het levert natuurlijk wel mooie plaatjes op;-) Na de lunch zitten we nog even in het zonnetje, voordat we met de auto naar de Kolsai-meren vertrekken. Dit gebied lijkt ontzettend veel op de Zwitserse Alpen en het Sata-meer wat wij bezoeken is echt een soort ‘picture perfect’ plaatje…kristal helder blauw meer, omgeven door hoge bergen met dennenbomen en met sneeuw bedekte toppen. Ook hier wandelen we wat rond, maar verbazen ons hier ook weer over de toeristische bedoening. Wanneer we even later met Gio in een koffietentje aan de cappuccino en gemberthee zitten, laat hij foto’s zien van 8 jaar geleden. Het enige wat hier toen nog was, was alleen een kleine steiger in het meer en verder niet….nu kan je er waterfietsen huren… Wanneer we terugrijden naar het guesthouse gaat de zon bijna onder en Gio is een enthousiast fotograaf en met zijn grote auto rijd hij ons vervolgens dwars door en over de bergen heen, naar een aantal prachtige punten om foto’s te maken van de zonsondergang. Het licht is fantastisch en het is leuk om Gio zo in zijn element te zien. Ondertussen volgt er voor mij een lesje loslaten, want een aantal keer rijdt hij met zijn jeep bijna recht omhoog een berg op…zonder dat er een pad is;-( Maar gelukkig gaat het allemaal goed en komen we net voor het avondeten weer aan in het guesthouse. Een heerlijke dag in de natuur, met wat meer beweging en minder autorijden…heel fijn!

Donderdag 25 september

Vandaag laten we bergen achter ons en rijden we over de Kazachse steppen richting Charyn Canyon. Een waanzinnig mooi gebied met grillige canyons, waar vooral veel rode en wat zwarte rotsformaties te zien zijn. Ook hier krijgen we weer de kans om lekker te wandelen en we dalen af de kloof in en lopen in een uurtje tijd naar het einde van de kloof, waar een soort oase is en kristal heldere rivier stroomt. We genieten van de rauwe natuur om ons heen en beginnen daarna aan de weg terug, wat een venijnig vals plat blijkt te zijn. Onze lijven worden weer hard aan het werk gezet, ook omdat het in de kloof best warm is op deze heldere dag…al het luie zweet komt eruit;-) Na de wandeltocht neemt Gio ons mee richting een dorpje, waar we in een lokaal café heerlijk lunchen met een soort kaas-brood-pizza en salade. Voor Fred zelfs een koel getapt biertje! Dat gaat er best in na de actieve ochtend. Vervolgens rijden we weer een paar uur verder en onderweg maken we nog een stop in een ander klein dorp, waar een hele bijzondere Chinese moskee staat en een Russisch Orthodoxe houten kerk. Het is duidelijk welke invloeden er door je eeuwen heen in dit land zijn geweest. In eerste instantie vooral invasies vanuit China. En als laatste, in de vorige eeuw, heeft Rusland 70 jaar geheerst in Kazachstan (en ook de andere Stan-landen) en die invloed is zeker nog te zien. Al is het alleen al omdat Russisch nog steeds de 2^e taal is in deze landen. Afgelopen weken hebben we ook meerdere gesprekken gehad over de bezetting van Rusland en die gesprekken geven een gemixt beeld. Het is met name de oudere generatie die het toen zo slecht nog niet vond, omdat onderwijs en medische zorg gratis waren. Men verdiende niet veel geld, maar alles was ook heel goedkoop, er was geen honger en geen inflatie. Vrijheid komt met een prijskaartje en het is te zien, dat nu, een paar generaties later de economie pas echt begint te draaien. In Kazachstan ook mede door de enorme grondstoffen die er in dit land te vinden zijn en de samenwerking met China aan de ene kant en Rusland aan de andere kant. Maar de overgangsjaren, eind vorige eeuw, zijn hier heel slecht geweest. Na de korte stop, rijden we verder naar Basshi, onze eindbestemming voor vandaag. Ook weer een dorp van niets met een enkel guesthouse en deze keer hebben we geluk, want we krijgen een kamer met eigen douche en toilet in een nieuw gebouw, wat vorige maand pas geopend is. Het ruikt er nog heerlijk nieuw en alles ziet er keurig netjes uit. Na het eten duiken we weer moe en voldaan ons bedje in!

Vrijdag 26 september

En vandaag is de laatste dag dat we de natuur in gaan, voordat we weer terugkeren naar de bewoonde wereld. Na het ontbijt rijden we off road door het nationaal park Altyn Emel, het grootste natuurgebied van Kazachstan (net iets groter dan de provincie Gelderland). Midden in dit park ligt een bijzonder fenomeen; de zingende zandduinen. Tussen een aantal bergketens in, ligt een vlak steppe gebied en door de liggen van de bergen, verzamelt het zand wat over de bergketens heen waait op deze specifieke plek in het park. Door de eeuwen heen is er daardoor een zandduinen gebied ontstaan. En als de wind uit het westen waait maakt het zand in de duinen een specifiek geluid, vandaar ook de naam. Doordat dit deel redelijk off road ligt, deze keer geen grote hordes toeristen. Alleen een ander Nederlands stel wat we hier tegen komen. We klimmen via een smalle richel naar de hoogste duintoppen en het uitzicht is hier fantastisch. In de verte rondom bergketens met wit besneeuwde toppen, daar tussen steppegebied en wat kleine meertjes en stroompjes van smeltwater. Alles ver weg en verlaten van de bewoonde wereld. We zoeken een mooi plekje en gaan dan ook een poosje zitten om te genieten van de zon, de wind, het fenomenale uitzicht en vooral de rust! Tegen het einde van de ochtend dalen we af en rijden we terug naar het guesthouse voor de lunch, waarna we aan de terugreis naar de bewoonde wereld beginnen. Twee weken lang hebben we dwars door de prachtige, desolate, indrukwekkende en rauwe natuur gereden van Kirgizstan en Kazachstan. De ene dag nog mooier dan de ander. En elke keer mochten we slapen in gastvrije guesthouses, homestays of ger-tenten, het was een groots avontuur. Maar eerlijk is eerlijk…we hebben best wel weer zin in een zacht bed en wat meer westers eten. Al was het eten wat we hebben gekregen echt bijzonder goed, veel verse groente, niet te veel vet vlees van welk dier ook, altijd vers gebakken brood, schalen met koekjes, noten en snoepjes en liters warme thee….maar toch, de gedachte aan een glas goed gekoelde witte wijn en iets van vis of kaas doet ons kwijlen;-) Aan het einde van middag rijden we Almaty binnen, een wereldstad met 2,5 miljoen inwoners, een multiculturele stad met een mix van oud Russisch en nieuw ontwikkeld Kazachstan. Gio zet ons af bij Hotel Kazachstan en dat is even schakelen na de kleine guesthouses waar we de afgelopen weken hebben gebivakkeerd; een 26 etage tellend hotel, waar wij een kamer op de 23^e etage krijgen met uitzicht over de stad en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond…groter had het contrast niet kunnen zijn! Wanneer we even later op pad gaan voor het avondeten, stuiten we buiten ons hotel op een restaurant/traiteur met de naam Cheeseria…de keuze is snel gemaakt! Met een heerlijk vers brood, wat kaasjes en een goede fles wijn keren we terug naar onze kamer op de 23^e etage en genieten hier van het uitzicht over de stad en al het lekkers. Een perfect einde van een prachtige roadtrip door de Stan-landen!

Zaterdag 27 september

En daar waar de roadtrip eindigd, gaan we de laatste dagen van onze reis ons nog even onderdompelen in de westerse weelde van de 2 grootste steden van Kazachstan; Almaty en Astana. Zeg maar het Amsterdam en Rotterdam van Kazachstan. En we beginnen in Almaty met een stadstour met onze gids Rimma. Een geweldige vrouw van ver in de 70, met nog een enorme levenslust en een passie voor haar stad Almaty. Haar hele leven woont ze hier al en heeft ook ervaren hoe het hier in de Russische tijd was. Zij verteld er heel praktisch over; alles heeft voordelen en nadelen, toen en nu. Het is vooral de tijd nadat Kazachstan zelfstandig werd, die zij als zeer naar heeft ervaren. Grote armoede, corruptie en overal zelf voor moeten betalen (zorg en scholing) zorgde voor een zware tijd. Nu ergert zij zich vooral aan een generatie die niet meer hard willen werken, maar wel veel geld willen verdienen…een universeel iets?! Al rijdend gaan we de stad door en zij verteld ons veel over de architectuur en historie van de stad. Zoals ons al was opgevallen is het een mengelmoesje van Russische blokkendozen, glimmende hoge nieuwbouw projecten en alles daartussen. Verder zijn er heel veel, grote, groene parken door de hele stad en ook langs de brede wegen is er veel groen te vinden. Dit zorgt er in de zomer voor dat het nog enigszins uit te houden is in de stad, want de temperaturen lopen dan op tot ver over de 40 graden. Het smeltwater uit de bergen zorgt ervoor dat alles dan ook goed groen blijft. We wandelen wat door een van de vele parken, bezichtigen een prachtige, volledig van hout gemaakte Russisch Orthodoxe kerk in mierzoete kleuren, zien verschillende herdenkplaatsen van soldaten die in de 1^e en 2^e wereldoorlog gesneuveld zijn en uiteindelijk komen we aan op de bazaar. Altijd leuk om even doorheen te wandelen en wat opvalt is dat alles er hier netjes, schoon en overzichtelijk uitziet. Tussen al het paardenvlees, watermeloenen en appels vinden we een paar tentjes die kaas verkopen. En daar worden wij natuurlijk helemaal blij van. De jonge dame achter de kraam spreekt gelukkig ook Engels en zij helpt ons aan 3 heerlijke stukken kaas. Daar komende we de laatste dagen wel me door! Rond de lunch zet Rimma ons weer af bij het hotel en we besluiten eens lekker uitgebreid te gaan lunchen bij Motte. Verschillende bruchetta, risotto en een salade met garnalen. Alles weggespoeld met een zalige koele, witte wijn en als dessert een pavlova met vers fruit….het reizen is klaar, de vakantie is begonnen;-) De rest van de avond lummelen we lekker wat op de kamer, zoeken duizenden foto’s uit en genieten na van alles wat we de afgelopen maand hebben gezien en ervaren.

Zondag 28 september

En deze keer weer een zondagse rustdag! We ontbijten wel op tijd en wandelen daarna heerlijk door de stad, aangezien het een zeer aangename 25 graden is. Fred brengt nog een bezoek aan de plaatselijke kapper, wat altijd een belevenis is. De kapper vond het natuurlijk jammer dat hij alleen maar de tondeuse er over heen moest halen, maar pakte daarna nog uit met een ontspannen gezichtsbehandeling. Met een keurig geschoren hoofd en een frisse toet waar alle rimpels zijn gladgestreken kan hij er weer even tegen, hij ziet er weer fris en fruitig uit. De rest van de middag lezen we wat en kijken we een film en wanneer het avond is gaan we in het beste vleesrestaurant van de stad eten; Beefeaters…een hele toepasselijke naam. Het wordt echt een fantastische avond met heerlijk vlees, heel goed bereid, prachtige bijpassende wijn, een kaasplankje met port en een hele enthousiaste bediening. Heerlijk weer, al zijn we het er beide over eens dat het eten wat we onderweg hebben gekregen de afgelopen maand, zonder uitzondering, echt prima was. Kwalitatief goed, niet te veel vette vleesdingen van schaap, paard of geit en veel verse groente…we hadden met veel slechter rekening gehouden.

Maandag 29 september

De laatste reisdag van deze reis, naar de laatste bestemming; Astana, de hoofdstad van Kazachstan. En dat doen we deze keer weer met ons favoriete vervoersmiddel; de trein. Voor het zover is lunchen we op een zonnig terras nog even wat en vervolgens gaan we met de taxi naar het treinstation van Almaty, waar onze slaaptrein richting Astana al staat te wachten. We kopen op het perron bij een oud dametje nog 3 grote Almaty appels, lekker voor bij ons diner en ontbijt in de trein. Even later mogen instappen en we hebben heel luxe een 2-persoons slaapcoupe voor deze 17 uur durende treinreis. We instaleren ons lekker, maken een kopje thee en kijken wat films. Voor het avondeten genieten we van de verschillende kazen die we op de bazaar in Almaty hebben gekocht en deze gaan heel goed samen met de noten die nog over hebben van ons bezoek aan de bazaar in Ashgabat, aan het begin van onze reis. Samen met de verse appel en heerlijk flesje rode wijn een prima maaltijd voor in de trein. Rond 22.00 uur klappen we de bedden uit en proberen wat te slapen. Maar de trein boemelt behoorlijk en het is ontzettend warm in de trein, dus echt slapen valt niet mee. Ondertussen gaat de trein verder, van station naar station, op weg naar het 1200 km noordelijker gelegen Astana.

Dinsdag 30 september

Wanneer we vroeg in de ochtend wakker worden, zien we buiten vooral uitgestrekte steppe en het grote, lege en verlaten niets (Kazachstan is 80 x groter dan Nederland en heeft 20 miljoen inwoners). En we zien ook dat de temperatuur flink gedaald is, want er ligt een soort van witte, bevroren waas over het gras. Astana is de een na koudste hoofdstad ter wereld en vanaf december duikt de temperatuur voor een paar maanden onder de -30 graden. Wij hebben het de komende dagen nog relatief warm, zo rond het vriespunt. Voor het ontbijt hebben we nog een stuk appeltaart en een verse appel en samen met een kopje thee…bijna een soort van koek en zopie, maar dan anders;-) Wanneer we rond 9.00 uur aankomen op het station van Astana, staat de chauffeur ons bij de trein al op te wachten en een kwartiertje later komen we al aan in ons warme hotel. Het is even wennen met de temperatuur overgang zo. Helaas is er vandaag geen water in het hotel, dus de warme douche die we voor ogen om de lange treinreis van ons af te spoelen, zit er niet in. We maken ons maar klaar voor de laatste excursie van deze reis, een stadstour door Astana. Na bijna 5 weken reizen, hebben we in overleg met de gids Asemgul, de tour wat aangepast en ingekort. Musea hebben we nu echt genoeg gezien;-) Asemgul neemt ons mee naar het nieuwe gedeelte van Astana en hier is in een paar jaar tijd een hele nieuwe stad uit de grond gestamd. In 1997 werd besloten om de hoofdstad van Almaty naar Astana te verplaatsen en de toenmalig president koos er voor om daar een grote stad te creëren van internationale allure. Het heeft wat weg van Ashgabat, met het verschil dat hier alle nieuwe gebouwen wel gewoon gebruikt worden en er niet voor de sier staan. We bezoeken de allergrootste moskee van het land, welke pas 3 jaar geleden geopend is. Een enorm complex met een capaciteit voor 235.000 mensen. Indrukwekkend om te zien, van veel overdadig marmer, tot prachtige blauw gekleurde tapijten en een overdadig gebruik van bladgoud. En, heel fijn in deze kou; vloerverwarming;-) We kijken onze ogen uit en Asemgul verteld ons ondertussen veel over de historie van Astana, het ontstaan daarvan, het Islamitisch geloof en haar eigen familiegeschiedenis. Ze komt oorspronkelijk uit Mongolië en woont nu inmiddels 11 jaar in Astana om hier met haar familie een nieuw bestaan op te bouwen. Ze heeft de stad het afgelopen decennia zien groeien, naar de stad die het nu is. Er wordt nog steeds overal flink gebouwd, de afstanden binnen de stad zijn enorm en inmiddels wonen er al meer dan 2 miljoen mensen. Wat mist, is een oud hart van de stad, wat niet raar is aangezien hier een halve eeuw geleden alleen wat kleine, oude huizen stonden in een dorp van niets. Wij zien vooral een soort China meets Middle East bouw-drift; groots, luxe en over de top. En dat terwijl de gemiddelde Kazach niet enorm veel te besteden heeft en voor het afsluiten van een hypotheek zo rond de 20% rente moet ophoesten. Terugkijkend naar de 5 landen die we deze reis bezoeken, is Kazachstan by far wel het meest ontwikkelde land. Met dank aan de vele mineralen die hier in de grond zitten. Maar zoals altijd, aan alles hangt een prijskaartje en van vele kanten hebben we inmiddels begrepen dat corruptie een enorm groot probleem is in dit land. Na de tour doen we in het hotel even een snelle hap, voordat we richting de Thaise salon gaan voor een welverdiende middag vol ontspanning. Helaas stuurt Google-maps ons de verkeerde kant op, maar na een half uur omlopen in een ijskoude wind, komen we aan bij een prachtige Thaise salon, waar het ook Thais warm is….zalig! De masseuses gaan aan het werk en het is voelbaar dat we ruim 4200 km off road door 5 landen hebben gecrost. De nek, schouders en rug zijn zeer stijf en ik hoor Fred zuchten en kraken;-) En het is voelbaar dat we hier met profs te maken hebben, ze doen niet zo maar wat en voelen echt aan onze lijven wat we nodig hebben. Twee uur later zijn we beide 5 cm langer en alle spieren weer soepel en zacht. Al vrezen we wel dat we morgen beurs zijn van al het kneden. Terug op de kamer is er eindelijk warm water in het hotel en na een warme douche ploffen we in ons royale, koninklijke bed…heerlijk die oud-Russische over de top hotels. We hebben weer een kamer als een balzaal!

Woensdag 1 oktober

En dan zijn 5 week reizen bijna weer om. Vandaag zijn we nog een laatste dag in Astana, vanwaar we vanavond laat richting het vliegveld vertrekken voor onze vluchten naar Istanbul en Amsterdam. Een dag om vooral na te genieten van deze prachtige en indrukwekkende reis, nog een keer ergens lekker uitgebreid te lunchen en misschien nog wel een Thaise massage te nemen.

Want reizen is geen vakantie vieren, we hebben hard gewerkt de afgelopen maand;-) In 5 weken tijd 5 landen bereisd, 4200 km vrijwel off-road gereden, afgewisseld met 2000 km geboemel per trein. Ondertussen bezochten we vele musea, moskeeën, kerken, madrassah en bazaaars. Op 16 verschillende plekken hebben we overnacht, het ene bed wat harder dan het ander, maar altijd op bijzondere plekken. Guesthouses, ger-tenten, homestays en over de top, luxe hotels met veel goud en marmer… groter hadden de contrasten niet kunnen zijn, maar altijd wel een overeenkomst; de enorme gastvrijheid!En van de extreme warmte in Turkmenistan en Oezbekistan van bijna 40 graden, naar de -10 graden op de hoogvlaktes van Son Kul Lake in Kirgizstan en alles daar tussen. En als laatste natuurlijk niet te vergeten alle bijzondere mensen die we ontmoet hebben en die met veel passie en plezier ons het mooiste van hun land hebben laten zien: Gigi, Tokul,Maya, Dylia, Charos, Fayzim Khushbakht, Stal, Gio, Rimma en Asemgul. Zij maakte het verschil en hebben er voor gezorgd dat we weer veel geleerd hebben. Van de cultuur, het dagelijkse leven, de lokale gebruiken en de overweldigende natuur. Dankbaar zijn we dan ook dat we deze waanzinnige en fascinerende reis hebben mogen maken. Lichamelijk misschien wat uitgeput, maar mentaal zo gevoed…daar kan geen vakantie tegen op!

Liefs,

Fred [e-38] Petra