Kirgizstan, wat een waanzinnige natuur!

Dinsdag 16 september

Na de lange reisdag van gisteren, hebben we vandaag een rustigs start in Osh, Kirgizstan. Gisteren hebben wij al kort kennis gemaakt met onze chauffeur en gids Stal en vandaag komt hij ons ophalen om ons wat van zijn stad te laten zien. We hebben gisteren al afgesproken dat kort te houden en hij neemt ons mee naar een hoge bergtop, midden in de stad, waar we op de top een kleine moskee bezoeken, maar daarnaast vooral genieten van het uitzicht over de stad. Voor het eerst in 2,5 week hebben we bewolkt weer. Dat is een grote overgang na alleen maar de strak blauwe luchten van afgelopen weken. Maar qua temperatuur is het echt heerlijk, ook omdat we een half uur best wat omhoog moeten klimmen. Daarna nemen we nog een kijkje bij een Russische, orthodoxe kerk, welke gerestaureerd wordt en we rijden naar de Bazaar net buiten de stad. Deze Bazaar is door het stadsbestuur verplaatst naar een locatie buiten de stad waar grote hallen gemaakt zijn, om hier alle kleine winkeltjes vanuit de stad naar toe ver verplaatsen. Op deze manier is er ruimte gecreëerd om bredere wegen te bouwen, om zo het verkeer in de stad beter door te laten stromen. De nieuwe Bazaar buiten de stad is nog niet heel bruisend en na een korte stop, rijden we dan ook maar terug naar de stad. Zelfs Stal is teleurgesteld, hij was er sinds de opening nog niet geweest. Wat we hier vooral zien, is een stad (en misschien ook wel een land?), wat de snelle ontwikkelingen nog niet geheel aan kan. Het is vooral buurland China wat hier bij ‘helpt’, met name doormiddel van het aanleggen van nieuwe wegen, spoorlijnen, tunnels etc. Vooruitgang komt met een prijskaartje. Rond lunchtijd zet Stal ons weer af bij het hotel en hier gaan we bij een leuk westers koffietentje lunchen. In de wetenschap dat we de komende week weer veel lokaal gaan eten, kiezen we voor een salade en pasta. Natuurlijk mag een lekker taartje als dessert niet ontbreken. De rest van de dag lummelen we wat in ons hotel en maken ons klaar voor de volgende etappe van deze reis; 9 dagen dwars door Kirgizstan, weg van de bewoonde wereld.

Woensdag 17 september,

Helemaal fris en fruitig vertrekken we samen met Stal op avontuur in Kirgizstan. Het duurt even eer we de drukke stad Osh achter ons laten. Ook nu is weer te zien dat de wegen nog niet berekend zijn op steeds meer auto’s op de weg. Na een uur maken we een korte stop in Uzgen en hier bekijken we wat opgravingen en een mausoleum uit de 12^e eeuw. Natuurlijk mag het dagelijkse bezoek aan een museum niet ontbreken. Ook deze keer zijn het veel vitrines met potten en munten. Al met al vooral een heerlijk moment om even uit de auto te zijn en wat rond te lopen in het zonnetje. Vervolgens toeren we verder door een landschap wat steeds meer op Zuid-Frankrijk gaat lijken. En zo aan het einde van de zomer is iedereen bezig om het laatste mais van het land te halen, de appels te plukken en het hooi voor komende winter te verzamelen, om zo voldoende voer voor de dieren te hebben. Rond de lunch stoppen we bij een lokaal café, waar Stal ons kennis laat maken met de Kirgizische specialiteiten; dikke noedels met groente en rundvlees, vleesspiesen en vers gebakken brood. Een goed vullend maal en het is wel duidelijk dat vlees hier het belangrijkste ingrediënt van de maaltijd is. Met volle buikjes gaan we weer op weg en Stal rijd ons door een prachtige kloof heen, waar de weg steeds hoger en hoger stijgt. De wegen zijn goed, de chauffeurs over het algemeen heel slecht;-) Er is maar 1 stand en dat is snel en zoveel mogelijk inhalen. Het liefst op plekken waar het eigenlijk net niet kan. Stal gedraagt zich gelukkig netjes en rijd ons soepeltjes door de bergen heen. Ondertussen fantaseren Fred en ik over ons hotel aan het meer in Toktogul zo dadelijk, met een prachtig terras met veel bloemen, leuke tafeltjes en een lekker koel drankje. We hebben de grootste lol. In de bergen rijden we langs twee grote stuwmeren waar energie wordt opgewekt. Met dank aan Rusland, wat hier een helpende hand in bied. Het zorgt er in ieder geval voor dat een groot deel van Kirgizstan van stroom wordt voorzien, ook in gebieden ver weg van de bewoonde wereld. Uiteindelijk als we de bergen uitrijden, zien we een groot, azuurblauw meer in de verte, waar onze eindbestemming Toktogul ligt.Niet veel later slaat Stal af richting ons hotel aan het meer en we zijn lekker op tijd. Het blijkt dat we niet in het stadje slapen, maar heerlijk aan de oever van het meer. Het geeft ons de kans om nog even een wandelingetje te maken en als we richting het restaurant aan het meer lopen, zien we opeens dat gedroomde terras van eerder vanmiddag. We gaan dan ook heerlijk onder de bomen zitten en bestellen een biertje en een wijntje….leuker gaat het hier niet worden. Toch is ook het diner een grote verrassing want we eten forel met gebakken aardappeltjes als diner! Een ontspannen einde van een lange, maar toch ook relaxte rij-dag.

Donderdag 18 september

Na een heerlijk nacht in een zacht bedje gaan we na het ontbijt weer op pad. Voor het eerst deze reis is het bewolkt en dreigt er regen. Ook de temperatuur is onder de 20 graden en zal deze dag nog verder naar beneden dalen als wij verder hoger de bergen in stijgen. En net als we op weg zijn, breekt de hemel al open en valt het behoorlijk wat regen. Naarmate we verder stijgen naar de Ala Bell pass, gaat de regen over in sneeuw. Het is onwerkelijk om te bedenken dat het gisteren nog boven de 30 graden was en dat we nu in de sneeuw rijden. Boven op de pass, op een hoogte van 3184m stoppen we voor wat foto’s, maar het sneeuwt behoorlijk dus we stappen heel snel onze warme auto weer in, aangezien Fred nog in z’n korte broek loopt. Naarmate we daarna afdalen gaat de sneeuw weer over in regen en als we wat meer de bergen uit zijn, stopt Stal al vroeg voor de lunch. In de middle of knowhere is hier opeens een café met de naam Cafe Paris. Als we binnenkomen lopen we recht tegen de vitrine met taart aan. Voor mij geen warme maaltijd vanmiddag, maar een heerlijk stuk taart en een vers broodje. Stal vindt het maar raar dat we niet warm eten en ook zo weinig. Hij vertrouwd ons toe dat hij van de reisagent echt heel veel geld heeft meegekregen om voor ons eten te kopen. Heel schattig, maar ook ’s avonds staan er steeds flinke maaltijden voor ons klaar, dus taart voor lunch past ons prima;-) Na de lunchstop laten we de ‘snelweg’ achter ons en rijden we over een onverharde weg dieper de bergen in. De regen stopt uiteindelijk en net wanneer we een prachtige, nauwe kloof inrijden, laat zelfs de zon zich weer even zien. Stal vraagt of we een stukje willen wandelen en dat laten we ons geen twee keer vragen. We stappen uit en lopen even heerlijk een half uurtje langs de wild stromende rivier, midden in een prachtige en grillige vallei waar de herfstkleuren al goed zichtbaar zijn. Uiteindelijk pikt Stal 2 km verder ons weer op en rijden we naar Kyzyl Oi, een klein dorpje midden in deze vallei. Hier komen we in een allerleukst guesthouse terecht. Marian heet ons welkom in haar huis en alles ziet er echt prachtig uit, zeker als je bedenkt waar we ons bevinden. Een hele mooie kamer, met prachtige tapijten, twee bedden met heerlijke dikke dekbedden en in de keuken een rijk gedekte tafel met allerlei noten en gedroogde vruchten, koekjes en fruit. En terwijl wij aan de thee zitten komen er 3 dames bij ons zitten die hier op de fiets rondreizen. Twee dames uit Schotland en 1 dame uit Engeland. Bikkels zijn het! Al 4 dagen zijn zij onderweg vanuit Bishkek en dit is het eerste guesthouse waar ze slapen, de eerdere nachten hebben ze gekampeerd. Wat een groot avontuur was, want de herders komen op dit moment met grote kuddes de bergen uit naar lager gelegen gebieden en dat betekend dat ze een paar keer per nacht grote kuddes schapen en paarden rond hun tentjes hadden! Ze genieten na de thee dan ook van een zeer verdiende hete douche en warmen in hun zachte bedjes lekker op. Fred en ik besluiten nog even een wandeling door het dorpje te maken, maar net als we buiten komen begint het toch weer te regenen. Na ons praatje met de sportieve dames vanmiddag, laten we ons natuurlijk niet kennen en in de regen lopen we wat door het dorpje heen. Het is een doorgaande weg, met her en der wat huisjes en een klein winkeltje. Hier gaan we binnen even lekker neuzen, alleen al omdat het er warm is. Op de toonbank staat vers gebakken brood en een soort pizza. De geur is goddelijk, maar aangezien we zo weer gaan eten bij Marian, houden we het alleen bij een biertje en een flesje wijn. Terug in het guesthouse relaxen we nog even wat en rond 19.30 uur staat de tafel weer vol met allerlei lekkers. Een salade van tomaat en komkommer, verse groente soep met aardappel en gestroomde groente met aardappel en vlees. En het smaakt allemaal echt geweldig! Ondertussen maken we verder kennis met Lucy, Emma en Anne en wat een ontzettende bikkels zijn dat. Ze werken alle drie in de outdoor-sport en zijn dus gewend om af te zien in de natuur. Ik maakte me al zorgen hoe zij 3 nachten lang in de kou en regen hebben overleefd. Maar als ze vertellen dat Emma bijna de hele wereld al heeft over gefietst en Lucy 3 maanden per jaar op Antarctica woont en 3 maanden aan de oostkust van Groenland, snappen we dat we hier met echte powervrouwen te maken hebben. Lucy is o.a. verantwoordelijk voor de logistiek op het expeditie-kamp van Mount Vinson op Antarctica. Prachtige verhalen volgen en het wordt alleen maar gezelliger als ik vraag of zij ook een glaasje rode wijn willen. Het is een soort rare portwijn, dus we grappen dat daar eigenlijk nog wel wat kaas bij moet. Wanneer Fred even later met wat stukjes kaas aankomt is het feest echt helemaal compleet. Een onverwachte en zeer gezellige avond, midden ergens in de bergen bij Kyzyl Oi! Dat we daarna fantastisch slapen onder onze dikke dekbedden zal geen verrassing zijn. Wat een heerlijke dag!

Vrijdag 19 september

We starten de dag met een hete douche, gewoon omdat het nog even kan, voordat we echt ver de bergen van Kirgizstan in rijden. Marian heeft heerlijke grote omeletten met groente en versbrood voor ons gemaakt en ook zelfgemaakte jam. We ontbijten samen met de dames en Emma vraagt Stal, onze gids nog om allerlei tips voor hun fietstocht de komende dagen. Ook zij gaan richting Lake Son Kul, alleen zullen zij daar op de fiets twee dagen over doen. We nemen afscheid in de hoop om elkaar over 2 dagen aan het meer nog te zien en wisselen telefoonnummers uit met de uitnodiging om op bezoek te komen als we in Schotland zijn. En terwijl zij hun fietsen verder pakken voor vertrek, laten wij Kyzyl Oi achter ons. We rijden vervolgens echt een waanzinnige kloof door met koperrode bergen, rotsen en langs de rivier bomen die al mooie herfstkleuren laten zien. Stal geeft ons weer de gelegenheid om te wandelen en we genieten van de prachtige natuur en het zonnetje wat steeds meer door de wolken heen komt. We lopen lekker een half uurtje voordat we weer in de auto bij Stal stappen. Wat een fantastische route om te rijden weer! Na deze kloof komen we in een soort vallei terecht waar veel herders met hun paarden terugkomen uit de bergen. Rondom de vallei zien we grillige bergen met besneeuwde toppen en de zon schijnt inmiddels uitbundig. Voordat we de volgende pass overgaan, stoppen we nog even bij een klein winkeltje voor wat laatste inkopen. De komende 3 dagen slapen we in ger-tenten en zal er in de wijde omtrek geen winkel te bekennen zijn. Onze voorraad is best aardig, maar wanneer we weer een stuk kaas in de vitrine vinden, kunnen we de verleiding niet weerstaan;-) Zo komen we de komende dagen wel door! Nadat we een uur over een goed geasfalteerde weg hebben gereden, gaan we weer verder op de inmiddels voor ons bekende grindwegen. En deze weg wordt vooral gebruikt door grote trucks die vol met steenkool uit de enorme steenkolenmijn komen die hier verderop in de bergen ligt. Deze mijn voorziet heel Bishkek in de winter van kolen en de ene na de ander truck komt aan denderen, wat voor grote stofwolken zorgt. Wij stijgen ondertussen weer hoger en hoger de bergen in en passeren even later ook de enorme mijn. Er is hier letterlijk een hele berg weggegraven en inmiddels zijn ze ook aan de volgende berg begonnen. Laten we het er maar op houden dat een groot gedeelte van dit land uit bergen bestaat….

Uiteindelijk komen wij op het hoogtepunt van bijna 3500m aan en staan we rondom in de bergen met vele groene, ronde toppen. De zon is weer verdwenen en we staan echt midden in de wolken, waar ook sneeuwvlokken uit vallen, een mysterieus gezicht. Maar als we even later afdalen richting het plateau waar Son Kul zich op bevindt, komt de zon gelukkig weer steeds vaker door de wolken heen. Even later zien we aan de oever van het Son Kul meer verschillende kampen met ger-tenten liggen en als we aankomen bij ons kamp krijgen we een mooie authentieke, van kamelenhaar gemaakte ger-tent. Binnen in de tent 2 gewone bedden met dikke dekens en gezellig ook een houtkacheltje. Die gaan we vanavond vast ontzettend nodig hebben, want het is ijzig koud en de wind zorgt ervoor dat de gevoelstemperatuur ver onder het vriespunt aanvoelt. Nadat we onze spullen hebben neergezet, gaan we in de grote ger-tent, wat als restaurant dient, heerlijk lunchen. Gekookte aardappels met verschillende groente, heerlijk aangebakken tot een prutje. In deze kou hadden we ons geen betere maaltijd kunnen wensen. Na de lunch kleden we ons dik aan en gaan lekker een paar uurtjes wandelen langs het meer. We krijgen daarbij gezelschap van Rex, de kamphond. Hij wandelt lekker met ons mee en ondertussen speelt hij met de gedroogde paarden- en koeien drollen die hier overal te vinden zijn. Aan het eind van de middag komen we verkleumd weer terug in het kamp, waar we opwarmen bij de kachel met een grote kan thee. Inmiddels is de lucht helemaal schoon gewaaid door de wind en voor het diner genieten we nog van een prachtige zonsondergang. We worden weer verrast met gebakken vis en ook deze keer smaakt het fantastisch. Voordat we teruggaan naar onze tent, warmen we nog even goed op bij de kachel. Maar als we in onze tent aankomen, staat daar het kacheltje ook al heerlijk te branden. We duiken onder onze dikke dekens ….klaar voor een ijskoude nacht.

Zaterdag 20 september

En wat hebben wij heerlijk geslapen in onze warme coconnetjes! Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik al een helderblauwe lucht door de gaten in het dak van onze ger-tent. Fred kleed zich gelijk aan om buiten foto’s te gaan maken, maar ik blijf nog heerlijk even liggen. Wel stop ik al mijn kleren alvast onder mijn dekens, zodat die een beetje kunnen opwarmen voordat ik mij aan ga kleden. Vandaag hebben we een rustdag hier op het kamp en dat betekend geen lange autorit. We ontbijten dan ook wat later en het is een waar feestmaal; pannenkoeken, een soort van oliebollen en gebakken eieren met worst. Fred kan zijn lol niet op! Na het ontbijt maken we ons klaar voor een wandeling en Stal neemt ons mee de bergen in. Ook onze vriend Rex rent vrolijk met ons mee. We lopen eerst langs het meer en vervolgens stijgen we langzaam de bergen in. Onderweg komen we langs een aantal rotsen waar nog oude tekeningen te zien zijn van ongeveer 2500 jaar geleden. Vanaf de bergkam waar we inmiddels wandelen hebben we een 360 graden uitzicht over het meer en de bergkammen daarom heen. Stal stelt ons vervolgens voor de keuze; of rustig afdalen naar een ander uitzichtpunt of nog omhoog naar een van de hoogste toppen hier. We gaan voor beide! Fred gaat met Stal omhoog naar de bergtop, natuurlijk. En ik wandel met Rex samen onderdoor naar het uitzichtpunt waar zij straks ook naar toe komen. Rex is eerst wat in de war, want de mannen gaan om hoog en ik ga een andere kant uit. Maar gezien hij van mij al heel wat koekjes heeft gekregen, is zijn keuze natuurlijk niet moeilijk;-) Wanneer ik bij het uitzichtpunt uitkom, zie ik hoog boven op de bergStal en Fred al aardig naar de top gaan. Ik zoek uit de wind, achter een paar rosten, een heerlijk plekje om in de zon te zitten en maak het mijzelf zeer gemakkelijk. Terwijl ik ondertussen goed uitzicht heb op de 2 mannen hoog boven mij. Rex komt heerlijk bij mij liggen en samen genieten we van de ultieme rust en de warmte van de zon. Ruim een half uur later dalen de mannen af en gezamenlijk lopen we terug naar het kamp, waar inmiddels de lunch voor ons klaar staat; dumplings! Onze favoriet, deze keer gevuld met gehakt en uitjes. Ook de favoriet van Kitty, de huiskat, want zij springt heel enthousiast bij Fred op schoot voor wat vlees. Echter zag Fred haar niet aankomen en hij schrikt zich rot…de dumplings vliegen alle kanten op;-) Precies wat de kat voor ogen had denk! Na de lunch gaan we heerlijk even in een van de schommelbanken zitten en genieten met een kopje thee van het uitzicht en de zon. Wat een wereld van verschil met gisteren. Rond 14.30 uur staat onze volgende activiteit al weer op het programma; paardrijden! Dat kan natuurlijk niet missen, hier op de hoogvlaktes van Kirgizstan! Onze begeleider staat al klaar met een paar hele rustige en lieve paardjes en wij klimmen er heel soepel op….een soort van;-) De paardjes sjokken braaf achter de baas aan en luisteren in het geheel niet naar ons. Maar het mag de pret niet drukken, we genieten ontzettend van het uitzicht en de prachtige natuur waarin we rijden. Om ons heen besneeuwde bergpieken, een uitgestrekt meer en geelgouden vlaktes met her en der wat ger-tent-kampen. Uiteindelijk krijgt Fred zijn paard onder controle en als een ware Lucky Luck rijd hij over de hoogvlakte. Ik blijf als een heerlijk kneusje bij onze gids rijden en mijn paardje volgt braaf. Na een uurtje zijn we weer terug op het kamp en dat is maar goed ook, want onze billen en benen zijn dit natuurlijk helemaal niet gewend. Toch een ervaring die we niet hadden willen missen. De rest van de middag luieren we lekker wat, zoeken weer vele foto’s uit en genieten van de omgeving om ons heen. Dit doen we met een niet zo’n lekker flesje rode wijn en wat stukjes kaas die naar plastic smaken…zo komt Fred toch een beetje in de kermis-sfeer, want vandaag is de laatste dag van de kermis in Roelofarendsveen en het gaat hem toch een beetje aan het hart om dat te missen. Vanmorgen zei ik nog tegen hem; dit is waarschijnlijk voor het eerst in je leven een kermis-zaterdag waar je geen bier gaat drinken! De glimlach was wat zuinig;-))) Voor het avondeten krijgen we weer een heerlijk maal voorgeschoteld; soep met aardappels, groente en draadjes vlees en daarna nog roerbakgroente met rijst. En ook dat gaat er weer heerlijk in…een hele dag actief buiten in de bergen, op 3000 meter…dat voelt het lijf wel! Wanneer we terugkomen in onze tent staat de kachel al voluit de branden en het is echt een sauna. Waar we gisteren niet wisten hoe snel we onder de dekens moesten duiken, blijven we nu nog even zitten lezen en schrijven…al is het alleen maar omdat de generator die het kamp van stroom voorziet tot 22.15 uur aanblijft. Dus van slapen komt het toch nog niet!

Zondag 21 september

Waar het gisterenavond nog een sauna was in onze ger-tent, is gedurende de nacht de temperatuur weer ver onder 0 gedaald. Wanneer om 7 uur de wekker gaat, moeten we dan ook echt moed verzamelen om op te staan. We beginnen alvast met al onze kleren eerst op te warmen onder de dekens en wanneer dit gebeurd is, kleden we ons zo snel mogelijk aan. We zien door de gaten in het dak van de gertent dat het weer een heldere dag is en dat de zon al uitbundig schijnt. Dit zorgt ervoor dat het buiten al snel opwarmt en voor het ontbijt genieten we dan ook nog even van het uitzicht, terwijl de zon ons verwarmt. Ondertussen voeren we Rex nog wat van het brood wat we eerder ergens hebben meegenomen, want hij heeft ons afgelopen nacht weer goed beschermt. Halverwege de nacht hoorde we hem hard blaffen naast onze tent, vanaf zijn vaste plekje waar hij de afgelopen dagen steeds gelegen heeft. Daarna gaan we uitgehongerd weer aan het ontbijt, de kou en hoogte vragen echt wat van ons lijf! Pannenkoeken, gebakken eieren, brood met jam en kaakjes…het gaat er allemaal goed in;-) Rond 9.00 uur verlaten we het kamp en gaan we verder op reis. Vandaar rijden we van Son Kul naar Issyk Kul, een afstand van 250 km door weer echt waanzinnig mooie natuur. Hoge bergpassen, met sneeuw bedekte bergtoppen, een slingerende weg langs groene weide en vele kuddes met paarden, koeien, yaks en schapen die langzaam afdalen naar de wintergebieden. We maken verschillende stops en wandelen ondertussen ook weer een paar kilometer tussen de yaks door. Ook doen we ergens langs een klein riviertje een thee- en koffiestop en we genieten met volle teugen en voelen ons nietig en klein in dit verlaten gebied, ver weg van de bewoonde wereld. Rond de middag stoppen we voor de lunch bij een klein restaurant en terwijl wij zitten te genieten van noedels en dumplings, meld Stal dat hij even een band gaat wisselen, omdat zijn achterband wat zacht was. Gelukkig kunnen we daarna weer verder op pad en halverwege de middag komen we aan in ons ger-tenten kamp aan Issyk Kul meer. Hier komen we in een waar paradijsje terecht! Een prachtig kamp in een appelboomgaard aan het meer en wij krijgen een nieuwe tent, welke dit voorjaar pas gebouwd is. Compleet met eigen douche en toilet. Na een paar dagen back to basic, hoog in de bergen, zonder douche en toilet is dit echt een groot geschenk! ’s Avonds genieten we samen met Stal van een heerlijk maal met verse salades, roerbakgroente en rijst en brood…weg gespoeld met een heerlijk glaasje rode wijn uit Georgië. Zelfs Stan kan het waarderen. Een mooie afsluiting van een prachtige dag weer!

Maandag 22 september

Wat hebben we fantastisch geslapen in onze nieuwe tent! Het rook er heerlijk naar nieuw hout en dat is weer eens wat anders dan naar een steenkolen kachel;-) Voordat we verder reizen nemen we nog een warme douche en genieten we van een ontbijt met zelfgemaakte wafels en frambozen jam. We rijden het eerste stuk langs het meer en kijken naar de bergrange aan de overkant, waar wit besneeuwde bergtoppen te zien zijn. Na een uurtje maken we een stop in Fairytail Canyon Skaza, waar we een wandeling maken door echt wonderschone natuur. Een bizar rots landschap, wat door erosie ontstaan is en waardoor er grillige en bijzondere rotsformaties zijn ontstaan. We klimmen eerst omhoog om een totaal beeld te krijgen en daarna dalen, we met gevaar voor eigen leven, af om tussen de rotsformaties heen te lopen. En met het wederom prachtige weer van vandaag en dus een helder blauwe lucht, is het echt een kleuren paradijs. Na deze prachtige wandeling, vervolgen we onze route langs het meer en ergens op een klein strandje houden we nog even pauze. Terwijl ik geniet van de zon, neemt Fred een verfrissende duik in het heldere water. Daarna rijden we verder naar een volgend natuurwonder; Jeti-Oguz rocks. Ook hier weer een prachtige grote rotsformatie, wat in de volksmond ook wel de Seven Bulls Rock genoemd wordt. We wandelen wat rond en bekijken de rotsten van verschillende kanten. Inmiddels is het al weer laat in de middag als we onze eindbestemming van vandaag bereiken; Karakol. Een wat grotere stad aan de oostkant van Issyk Kul en in de winter ook een populaire wintersport bestemming in Kirgizstan. We komen weer in een groot, soort Russisch hotel terecht met een enorme kamer en dat is best een overgang na een paar dagen in tenten en homestays. En zo komt er een einde aan onze roadtrip door Kirgizstan. Een enorm avontuur, waarin Stal ons al het moois van zijn land heeft laten zien en ons veilig over gevaarlijke wegen heeft gereden. De diversiteit van de natuur in dit land is enorm en wij hebben lang niet alles gezien, maar wat hebben we genoten van Kirgizstan en alles wat dit land te bieden heeft.Totaal anders dan de andere drie Stan-landen die we tot nu toe gezien hebben en daarmee een prachtige toevoeging aan onze reis langs de Oude Zijde route door Centraal Azië.

Liefs,

Fred [e-38] Petra